Duygularımı bastırmaktan her zaman nefret etmişimdir. Ne hissediyorsam açıkca vururum insanların yüzüne. Hayır! Gözüme toz falan da kaçmadı,ağlıyorum işte. Yaşlarımdaki yakamoz olduğunu da saklamıyorum üstelik. Düşünmekten beynim kanıyor. Kanıyorum ben de duyduğum her ses'e. "son kez" dediğim her şey daha da başlangıç oluyor. Mesela ben,son kez dalmıştım hayaline dün gece..
Kum fırtınaları arasında yok olup gidiyor renkler. Her şey soluyor. Her şey soluyor ama ben seni başkasının yakınında görünce soluklanamıyorum kadın. Belki de ben,terapi gören bir manyağın psikolojisindeki en hasar görmüş noktayım..
Dünde kal istemiştim,yarınımın her saniyesine taşırken seni. Toprağa düşse tüm çiçeklerin ölümü olacak kadar zehirli cümlelerimi bir kenara bırakıyorum. Çünkü bırakmazsam kendime karşı büyüteceğim kin,dünyanın sonu olur,biliyorum. Demiştim sana hatırlarsan "Ben her şeyi biliyorum kadın!." diye ama sana bir şey söyliyeyim mi ?
Sen hiçbir şey haketmiyorsun. Bilgin olsun diye söylüyorum. Sana ithafen "son kez" yazıyorum ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder