Bulutların üzerinde derin izler bırakıyorum yürürken,seni hissedince yanıbaşımda. Zayıf olmamıştım hiç bu kadar yıllarca kullanılmayan,çürümüş duygularıma karşı. Tutku hiç tutmamıştı yakalarımdan sıkı sıkı. Yağmurlu havada bir arabanın hızla geçtiği çukurdan sıçratırcasına geliyor huzur. Kayıp düşeceğim mutluluklar dünyasına bir adım daha atarsam ve bir daha dönmeyeceğim. Çünkü sen senken, şehvet aynaya bakıyor ve gördüğü sadece milyonlarca kusur..kusur..kusur.
Gözlerin gözlerime değdiğinde gökyüzü intihar ediyor ama ben yeniden doğuyorum. Özlem kancasını bedenime takıp,esnekleşiyor. Ben senden ne kadar uzaklaşırsam o kadar büyüyor,korkuyorum,yanından ayrılamıyorum. Nefes aldığını duyarken o kadar çocuk oluyorum ki,gördüğüm her şeyi benimsiyorum. Benim oluyor yoldan geçen her insan. Onlara isimler koyuyorum. Bırak seni özlemeyi,özlüyorum bize huzur evinin penceresinden şuursuzca bakan Akif dedeyi.
Başka insanların bende değersiz kıldığı hisler,sana baktığımda hayati önem taşıyor. Birisi elimden kayıp düşse,ölecekmişim gibi. Sonsuza dek susacakmışım gibi. Savunamayacakmışım gibi herşeyim olan benliğimi. Sonra kendime geliyorum nefes alıp. Ben dünyanın en güçlü kadınıyım.
Tanrıyım. Ve sensin kendimi kurtarmak için dünyaya gönderdiğim o kutsal kişi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder